2026/feb - Publicatie Zwaartekracht is een feit, yay!

                 Tromgeroffel! Slingers! Gebak!

Het is eindelijk zover, ik kan weer met grote blijdschap aankondigen dat vanaf nu mijn tweede deel van de trilogie over leven en dood in Den Briel/Brielle in de webshop van Trichisboeken, maar ook bij je eigen geliefde boekhandel te bestellen is.

Het was een zware bevalling maar, zoals meestal gebeurt bij bevallingen gelukkig, ben ik de 'pijn' alweer vergeten. 

Net zoals bij deel 1, Boerenwormkruid, heb ik de aquarel zelf geschilderd, en valt hij onder copyright.

En net zoals bij deel 1 ben ik Wibe Koopman erg erkentelijk voor zijn hulp met het digitaliseren van de cover en achterkant en voor zijn portretfoto van mij. Zijn webadres staat onderaan dit bericht.

Steekwoorden: 80-jarige Oorlog, moord, 1573/1574, 2024, vroedvrouw, religie, buitenbeentjes, vriendschap, liefde.

Het verhaal van Agnieken in 1573 draait om het zware leven in een sterk gepolariseerd Den Briel, waar na de overwinning van de Geuzen op de Spanjaarden veel veranderd is, maar het leven van de verpauperde bevolking niet verbeterde. Agnieken pakt haar werk als heler en vroedvrouw ondanks alles toch weer op en blijkt de spil waarom alles draait bij haar eigen- en gekozen familie. Helaas bevindt haar oude vijand Molenaer zich ook nog in Den Briel en is hij niet van plan haar met rust te laten. 

Het verhaal van Noor in 2024 draait om het oplossen van de moord op een stadsgenoot, waarbij ze geholpen wordt door drie jonge vrienden. Dat ze daarbij Inspecteur Jansen hinderlijk voor de voeten loopt, houdt haar niet tegen. Ze is juist blij dat ze weer wat te doen heeft en geniet van de vriendschap die ze vindt bij haar zelfverkozen 'familie'. Helaas komt ze door haar bemoeizucht zelf vreselijk in de problemen.

376 blz.

€24,95

ISBN 978-9-49342-130-1

Trichis Publicaties

Wibe Koopman fotograaf

Inlichtingen:

Renée Grashoff Schrijft

2025/ Boerenwormkruid Nieuws deel 3 - update november

 Voor diegenen onder jullie die met ingehouden adem (niet doen hoor! Hou gewoon je vingers gekruist, dat is beter voor je gezondheid) wachten op de publicatiedatum van deel 2 in de trilogie over Noor en haar vrienden, heb ik nieuws.

Ik kreeg dit screenshot door een vriendin toegestuurd. "Oh my giddy aunt", zou Noor roepen. "Wereldberoemd in Oekraïne!"

Eerlijk gezegd zijn dit de momenten waarop ik eerst van schrik mijn ogen toeknijp en mezelf afvraag of ik dit wel leuk vind, en in tweede instantie in lachen uitbarst. Als jij niet weet wat 'imposter syndrome' is, moet je het maar even opzoeken. Voor mij is het een dingetje, dat ik meestal probeer te negeren.

Feedback

Heel af en toe word ik 'herkend'. "Jij bent toch...?" (Vul maar in: die schrijfster, Grashoff, die van dat boek, dat mens dat over Brielle schrijft)

Gelukkig zijn 99% van dat soort reakties positief! En dus leuk. Tot die ene ochtend dat ik aangesproken werd (tussen twee schuifdeuren in, kon geen kant op) door een oude kerel. Hij vond het absoluut nodig mij te vertellen dat hij, "Het is echt geen kritiek hoor, maar feedback en daar moet jij maar tegen kunnen!", teleurgesteld was in mijn schrijfstijl. Vervolgens herhaalde hij zijn feedback nog vier keer, back-to-back. Ik schrijf te simpel. Het viel me nog mee dat hij niets feedbackte over mijn gebruik van Engelse woorden. Misschien vielen die wèl in de smaak, gezien zijn gebruik van het woord feedback?

Simple schrijfstijl

Dom, dom, dom, probeerde ik nog uit te leggen dat ik mijn simpele schrijfstijl volkomen bewust inzet, zodat ook mensen die nooit een boek lezen in elk geval mijn boek kùnnen lezen. Hierbij mijn eigen regel, nooit tussen schuifdeuren in discussie gaan met oude kerels, vergetend. Het werkte ook totáál niet, hij deed wat oude knarren zoals hij altijd doen, nl de mening van vrouwen volkomen negeren.

Publicatiedatum

Hallóó, hoor ik je nu roepen. Je nieuws?!

Sorry.

Ja, mijn grote nieuws. Trichis en ik zijn overeengekomen dat 'Zwaartekracht' wederom in februari uitkomt. Dat wil dus zeggen over pak-em-beet 3 maanden. De tekst is af, de aquarel voor op de cover ook. Je kunt Trichis al laten weten dat je niet kunt wachten het in je handen te hebben. Vinden ze leuk.

Een tipje van de sluier? De eerste april, maar ook de Tachtigjarige Oorlog, spelen weer een grote rol in het verhaal. Noor loopt Inspecteur Jansen voor de voeten, en Agnieken balanceert op het slappe koord van het leven in een door godsdienst gepolariseerd Den Briel. Kortom, er valt weer veel te genieten, te grinniken en na te denken. In een simple schrijfstijl. Hell yeah!

183 - Stortbuien / publicatie Boerenwormkruid

 Allemachtig, was dit even omschakelen of wat? Bijna ongelofelijk dat ik zaterdagavond in Middelharnis nog aan de haven buiten met blote armen aan de nachos zat! Inmiddels liep ik vanochtend met muts op en handschoenen aan Puck uit te laten.

Pelargoniums haten stortbuien!

   Mijn balkonplanten moesten deze week ook vreselijk wennen aan het weer.

   In het weekend liep ik nog te jubelen over hoe geweldig mijn balkontuin er nog steeds uitzag. 

   Toen begon het te regenen. Niet zo'n beetje ook! Buien die zó hevig waren dat zelfs mijn vochtminnende banaan treurig tegen de balkondeur aanhing met een air van "als dit zo doorgaat, wil ik terug naar Jamaica". De Pelargoniums, die de eerste dag nog optimistisch de druppels van zich afgeschud hadden, gaven het na de tweede dag simpelweg op. Allemaal. Ze gingen in staking en hieven hun bruine spandoeken: "wij eisen zon".

Het beetje zon dat ze tussen de stortbuien door aangeboden kregen, wezen ze resoluut af. Niet genoeg!

Nat, natter, natst.

Nou zijn het wel dramaqueens hoor, die pelargoniums. Ik heb besloten ze op het balkon te laten overwinteren (durfde het nog niet tegen ze te zeggen), op de grond, niet aan de reling, zodat ze wel beschermd zijn tegen de stormen die we ongetwijfeld ook nog gaan krijgen. Desnoods dek ik ze af met fleece.

De overige planten hadden het wel koud en nat, maar gaven het niet en masse op. Toch heb ik voor alle zekerheid sommige succulenten die de zomer op het balkon gevierd hebben, al naar binnen gehaald. Mijn Crassula Ovata 'Horntree' bijvoorbeeld, die al zes jaar bij mij woont, is me te dierbaar om te riskeren.

Crassula Ovata

Ik had hem als ienie-mienie plantje gekocht, moest iedere voorjaar verpotten.

Ook de sedum, naamloos, maar volgens mij is het de spathulifolium, is naar binnen verhuisd. Het lijkt er op dat ze gaat bloeien, wat natuurlijk heel erg leuk is.

Sedum Spathulifolium

   De grootste plant, ook al zes jaar bij me, die ik naar binnen heb gehaald, is de Clivia. Het is een plant die ik niet bij veel mensen tegenkom, terwijl het een supermakkelijke plant is. Deze zomer heeft ze weken gebloeid op het balkon, met maar liefst zes bloemstengels. Inmiddels is ze zo groot (55cm hoog excl. wortels) dat het steeds moeilijker wordt om een goed plekje voor haar te vinden in mijn kleine flat. Maar ze vindt alles best.

Ik eet nog steeds elke dag tomaat.

De tomaten houden het nog goed vol. Ik hoop dat alle groene nog de kans krijgen rood te worden! Zo niet, dan maak ik er chutney van.

Zoals je ziet, hangen de paarse petunias als natte dweilen in  hun bak. Volgens mijn buurvrouw van 2 hoog wordt het volgende week weer beter. Ik hoop het voor ons allen! September en oktober kunnen zulke prachtige herfstmaanden zijn, dat gun ik iedereen die de zomervakantieprijzen niet kon betalen.

Update Boerenwormkruid 

Inmiddels heb ik met Trichis Publishing B.V. afgesproken dat zij mijn boek gaan drukken. Het plan is dat het in voorjaar 2025 uitkomt. Ik ben blij dat er eindelijk weer schot in zit! Hartstikke leuk, hartstikke spannend en ook best een beetje eng. Maar, zoals Mark Twain al zei: " Keep away from people who try to belittle your ambitions. Small people always do that, but the really great make you feel that you, too, can become great". En ook: "Don't part with your illusions. When they are gone you may still exist,  but you have ceased to live."

Een wijze man, die Twain.

Een heel fijn weekend!

Renée