2026/8 - Mildenburgbos Magic

 On the cusp of being able to tell you all about my garden awakening, I took myself to the largest forest on Voorne: Mildenburgbos. Actually not that large, we are a small island, but worth the effort!

It is a mixed forest of predominantly Oak, Beech and Elm, with an underplanting of prickly Holly. In fact I was amazed by how much holly there was! I have been coming here for 67 years, and this was the first time that holly really sprang out at me. By the way, February is a much more interesting month to visit than, say, July.

In Summer the forest floor is a mass of nettles and other weeds, and you lose the contours of the forest. Whereas in February you can see how this area is laid out, as original parkland bordering the sand dunes. The mansion whose park it used to be, has long gone. But that Ginkgo in the photo above is an original tree from the mansion era. It is huge!

Both Oak and Beech trees are in danger from the extremely dry years we have had. Here in Willow country, those trees are precious, and I'd hate to lose them.

When I was a child these fallen down branches would have been cleared away, but thank heaven they leave them to rot now. The insects and small forest floor creatures are grateful, and so are the fungi. You can tell how wet everything is; there was an entire day of rain the day before.

The entire area is criss-crossed by waterways, for water (duh!), but also to act as anti-fire ditches.  When I stopped to take this photo there was a small woodpecker hacking away above my head, not taking any notice of me.

There are roe deer here as well, but I didn't spot them.

When you come closer to the dunes, the huge Oaks disappear, and Pines appear. But the Jays and Red Squirrels have burried a lot of nuts, and all those saplings you see in the back are young Beech trees.

When I admired this fungus I was scolded by a Red Squirrel, who clung to a Pine next to me, and did not like me stopping. They are rare, so I was happy to be called nasty names.

On one side of the forest there is a stinzen garden, a collection of early flowering bulbs and roots which grow wild on land of old mansions and castles. This garden is cared for by volunteers, so you should take the word 'wild' with a pinch of salt. They keep that holly at bay!

I love those cheerful Aconites, and they were happy with the sunshine, I could tell.

A gorgeous bed of Ferns looking their best in the sunshine.

As a child I adored this side of the forest, as it had 'hills'! Growing up amongst the flat meadows of my polder, anything higher than a molehill was amazing to me. The highest hill in Mildenburg is approx. 10 m., and I know now that they are actually ancient dunes.

Isn't this idyllic? Those ducks in the background were making a hell of a racket, splishing and splashing away.

Yes! We are on the right side of the Winter months again! Whatever the weather may yet throw at us, we will have some sunny days to enjoy.

I bought fresh soil for my balcony, so will start to prepare for the days Puck and I spend with the doors wide open. Can't wait!

Have a good weekend wherever you are, and do visit my website at Renée Grashoff Schrijft where I will share the publishing date of my 2nd part of the trilogy about murder in Brielle soon. Or follow me here, on blogger, for weekly instalments about gardens. Take care!

Renée Grashoff 

43 - Aai eens een (kerst-)boom!

 Er wordt nog altijd een beetje meewarig lacherig gedaan over mensen die bomen als hun vrienden beschouwen. 

Ik kan me nog goed herinneren dat Prinses Irene toegaf bomen te knuffelen. Zo, dát was nog eens eccentriek! Tegenwoordig is het ietsjes minder beladen, ietsjes.

Als een kind met een, laten we het een uitdagende jeugd noemen, kwam ik er al heel jong achter dat de nabijheid van bomen mij rust geeft. Ik heb dus ook een behoorlijk deel van mijn jeugd in bomen doorgebracht. Geen boom was mij te hoog. En de beste bomen hadden een grote kruin, want dan zat je daar onzichtbaar in een groene ruisende kamer.  Naast mijn huis stond een rij oeroude knotwilgen, sommigen volkomen hol maar toch nog levend. Uitstekende klimbomen, met als bonus dat er ieder voorjaar een paartje steenuiltjes in broedde. Hun schrille roep was een constante achtergrondzang bij mijn jeugd, samen met de harde plonzen van de ratten die zich bij mijn nadering in de sloot uit de voeten maakten. Toen was mijn lievelingsboom een beuk (niet om in te klimmen trouwens, die gladde stam gaf weinig houvast). Inmiddels is dat veranderd in een Japanse esdoorn.

Op mijn tuin heb ik vijf appelbomen, een pruikenboom(pje) en een mini-knotwilg. Maar die esdoorn komt er beslist ook. De vorm van de boom, de kleur van de bladeren, niets mooier dan dat. Ik ga het gewoon proberen. En ik ga ook een hazelnoot en een meidoorn zetten.

Grote, echt grote bomen kunnen niet vind ik. Het is een volkstuin, geen arboretum. Anders plantte ik een ginkgo en een sequioa, een eik en een ceder, ik zweer het. Nu doe ik het met mijn mini boompjes.  En ze zijn me allemaal lief.

En wat doet die kerstboom bovenaan dit blog? Simpel. Al die lockdownshit zorgde voor een onbedwingbare behoefte vroeger dan ooit mijn huiskamer vol te zetten met lichtjes. En een echte ouderwetse boom met kluit. "Die IS al dood hoor, " verzekerde de verkoper me (goede reklame voor je product?). Op mijn protest dat ik al 3 kerstbomen met kluit levend en wel in mijn oude tuin had staan, haalde hij zijn schouders op, overtuigd van zijn gelijk. Dus ik heb mijn kerstboompje teder toegesproken en beloofd dat hij op 27 december naar mijn tuin gereden wordt, dead or alive. Liefst levend, uiteraard. Maar indien half- of helemaal dood, dan gaat hij toch de grond in voor zijn tweede leven als vogelvoerboom. 

Ondertussen praat ik tegen hem (gaat in één moeite door met praten tegen mijn hond, die wel een beperkte woordenschat heeft, maar toch nog groter dan de kerstboom) en zorg ik voor water en een constante temperatuur.

Goed. Verlaat ik je nu met een laatste filosofische opmerking van mijn hond: "Botje, lekkers, plasje doen!"

Meer over mijn tuinen  op Instagram @songsmith2962